Annemin sözleri beni neden durduramadı?

Annemin sözleri beni neden durduramadı?

 
Bu, sizin hikayeniz olabilirdi

Hayalinizdeki işi bulun

Siemens'te Yaşam

Küçük bir kızın hayali

Zehra Kaval 1971 yılında göçmen işçilerin kızı olarak üç yaşındayken Türkiye'den Almanya'ya geldi. Bugün kişisel hedefine ulaştığı için kendisiyle gurur duyuyor ve şu anda Dijital Fabrika Bölümünde Yönetim Asistanı olarak çalışıyor. Hayalini gerçeğe dönüştürmek için 35 yıl boyunca çok çalıştı ama daha beş yaşındayken ne yapmak istediği konusunda kararını vermişti.

“Ben beş yaşındayken annem, ek iş olarak Siemens'te temizlikçilik yapıyordu. Hayatımız çok mütevazıydı ve banyo yapamadığımız için haftada bir kez Siemens'teki duşları kullanmamıza izin verilirdi. Oradayken büyük ve güzel odaları ve harika mobilyaları gördüm ve şaşkınlıkla anneme şunu sordum: “Burada kim yaşıyor anne?” Annem gülerek cevap verdi: “Burada kimse yaşamıyor, çocuğum; bunlar ofisler. Patronlar burada sekreterleri ile birlikte çalışıyor.” Heyecanla bağırdım: “Anne, büyüdüğümde ben de Siemens’te sekreter olacağım!” Annem gülümsedi ve dedi ki: “Tatlım, annen ve baban misafir işçi olarak çalışıyor. Sen de benim gibi fabrikada çalışacak ve belki fabrikadan sonra da temizliğe gideceksin, ama böyle bir ofiste çalışman mümkün değil.” Hayal dünyamdan çıkıp zorla gerçek dünyaya döndüm, çok üzülmüştüm çünkü hedefimden vazgeçmek zorunda kalmıştım (en azından şimdilik).

 

Bundan birkaç yıl sonra, stajımı tamamladıktan sonra Grundig fabrikasında çalışmaya başladım. İki yıl sonra işten çıkarmalar başladı ve bana daha fazla eğitim almam yönünde teklif geldi. Önüme çıkan fırsatı gördüm ve hayalimi gerçekleştirmeye yönelik kocaman bir adım daha atmış oldum. Bir endüstriyel işletme stajını tamamladım, sonra insanlara geçici işler bulan bir kurum beni Siemens'e götürdü ve altı ay sonra, 1 Ocak 2000'de ekip asistanı olarak işe alındım.
 
Birkaç yıl önce, annemi İzmir’de ziyaret ederken, çocukluğumda geçen bu olayı hatırladım. Anneme de hatırlayıp hatırlamadığını sordum ve şu cevabı aldım: “Evet, parlak gözlerinle bana baktın ve ben sadece gülümsedim. Ama bana bunun mümkün olduğunu gösterdin.” Bana gururla bakarken gözlerinde yaşlar vardı.
 
İşim benim için çok kıymetli, hatta benim için bir tutku. Bana sürekli olarak “Eğer yeterince istersen her şeyi başarabilirsin” diye fısıldayan içimdeki küçük kızla ne kadar gurur duyduğumu kelimelerle anlatmam mümkün değil.